En de vrouwen dan?

Naar schatting heb ik al zo’n 180 consolationes doorgestuurd (vorige twee reeksen meegerekend), maar ik moet toegeven dat ik nog maar één vrouwelijke componiste heb laten horen, en dan nog wel een componiste uit de middeleeuwen: Hildegard von Bingen. 

Clara Schumann en Louise Farenc, allebei uit de 19e eeuw zijn mij niet onbekend.  Maar dan heb ik nog eens verder gezocht op het internet.   En daar kwam ik o.a. uit bij Barbara Strozzi, een Venetiaanse gambaspeelster en componiste uit de 17e eeuw.  Een mooie youtube, de moeite waard om te beluisteren.  Het is typische vroege barok, een beetje in de stijl van Monteverdi, Samuel Scheidt, Schein  die wat oudere tijdgenoten waren. 

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/4a/Bernardo_Strozzi_001.jpg/200px-Bernardo_Strozzi_001.jpg

Barbara Strozzi (1619-1677) was een buitenechtelijk kind binnen de invloedrijke en welstellende Strozzi-familie in Venetië.  Haar vader nam haar in bescherming, en liet haar bij Cavalli zang en gamba studeren.  Maar daar ontdekte men dat ze ook heel wat compositorische talenten had.  En die mocht ze, met de bescherming van haar vader, verder ontwikkelen en praktiseren.  Te midden van de praatjes, de laster dat ze een lichtekooi was (zie afbeelding).  Op één religieus werk na bevat haar oeuvre uitsluitend seculiere muziek (cantates, madrigalen …).  Dat komt omdat de kerken in Venetië geen muziek van een vrouw konden aanvaarden.  Nochtans was ze in haar tijd, de tweede helft van de zeventiende eeuw, de meest productieve componiste in Venetië.  Haar werk werd vooral uitgevoerd in kleine kring. 

Ziehier de mooie tekst van het madrigaal dat je vandaag kan horen.  Die is van de hand van haar vader Giulio Strozzi, die tekstdichter was.  Het is een bede tot cupido om de vlam van de liefde in zijn dochter Barbara op te wekken.

Priego ad Amore

Pietosissimo Amore,

tu mai non abbandoni chi ti consacra riverente il core.

chi cieco ti figura, chi nudo, chi bendato, chi di saette armato,

non provò tua dolcissima natura.

Morir, né morir mai, languir, ma per un poco, è gloria del tuo foco.

Vieni, deh, vieni a noi, vieni, gioia dell’alme, spargi, spargi benigno i doni tuoi,

e d’un cortese affetto alla Barbara mia feconda il petto.

Vertaling:

Bede tot Cuido

Genadevolle Cupido

jij verlaat nooit hen die eerbiedig hun harten aan jou toewijden.

Zij die je afschilderen als blind, naakt, geblinddoekt, gewapend met pijlen,

hebben nooit uw aangename zachte natuur gekend.

Te sterven zonder te sterven, wegkwijnen enkel voor even, is de glorie van uw vuur.

Kom, o kom tot ons, gij vreugde van de ziel.

Strooi uw gaven welwillend rond en zet het hart van mijn Barbara

met liefdevolle passie in brand.

Tot morgen

Frans

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *